Trauma's

Onrustig lig ik in bed
afwachtend op de dingen die komen.
Bang zijn om te gaan slapen,
angst voor de dromen.

Dromen die me overvallen
op het moment dat ik het niet verwacht.
Rustig in bed slapend,
in de koude nacht.

Plotsklaps komen ze
met een sneltreinvaart op me neer.
Steeds en steeds vaker
af en toe een tussenstop, maar vaak geen één keer.

Die afschuwelijke momenten
van diepe angst
maken de nachten
voor mij het langst.

Huilend wakker worden
en weten waarom. 
Maar het toch niet stop kunnen zetten,
telkens inslaand als een bom.

Dan de scherven,
de resten weer plakken.
En weer die pijn voelen,
als doorns aan takken.

Mijn vreugde verdwijnt dan
als sneeuw voor de zon,
terwijl ik van binnen roep
"Als het toch anders kon!"

Maar ja, dit hoort er
nu eenmaal bij.
Had ik dit maar niet,
was ik maar vrij.

Vrij van alle trauma's
van mijn hele bestaan.
Dan zou ik eindelijk
rustig naar bed kunnen gaan.