Tranen

Soms voel ik me leeg en verlaten,
alsof deze wereld me kwijt wil.
Soms voel ik niets dan pijn,
alsof dat de bedoeling is.
Mijn hart dat slaat, het wil niet stoppen
als een tranenvloed vloeit mijn bloed in mij.
En dan is de wereld plots duister,
en dan is de wereld niet meer veilig.
De mensen worden slechts schimmen,
de mensen vervagen, vervliegen.
En uit mijn polsen, gekerfd door het staal,
vloeit een rode tranenvloed die niet stoppen wil.

Geschreven door Rebekka