Rosebud

Kom je mee in mijn slee
Ik toon je de ijsberg
Van mijn passie
Ik toon je wat je niet kan zien.
Ik neem je mee
Rosa quo locorum sera moretur.
Het is nog niet te laat.
Ik zal behoedzaam zijn
Je koesteren
Agent attent zijn
Lief en je lief zijn
Je bergen
In het kasteel van één halve eeuw sneeuw.
Ik zal wit zijn
En in ons bed van koel satijn
Zal het knus zijn
En vol van dof chagrijn
Omdat het leven niet zalft.
De zon zal zijn als een stuk muziek.
De maan zal ons monsteren
De zee met ons meedeinen
En verdronken dronken zeelui zingen
Hun duister eeuwig lied
Voor even
Voor ons
Alleen.
Nam ik je in mijn slee,
Nu, voor de pijn van gisteren,
Voor vandaag, voor goed, voor altijd.
Ik toon je wat je niet kan zijn
Want ik schrijf je naam voor het laatst,
Op deze slee: Naus.
Schots zit ik op een schots
En scheef op de schreef zing ik mijn sirenenzang,
Voor jou, onvatbare, onschatbare lorelei,
Verleidelijk als een roos in de knop.

Omdat het nog niet te laat is.
Omdat het nooit te laat is.
Zelfs nu het ijzig-voorgoed te laat is.

Soundtrack: I’m Still Here (Tom Waits: ,,You haven’t looked at me that way in years…But I’m still here…’’) / Horatius I, 38:,, Zoek niet te weten waar ter wereld je nu nog een roos kan vinden, het is te laat.’’ / Noot: ,,Rosebud’’ verwijst naar het woord van Citizen Kane op zijn sterfbed, aanleiding om te achterhalen wat die ,,rozenknop’’ wel kon zijn…Maar dat weet u als u de film kent…Of dit gedicht leest…

Geschreven door Antoine Légat

Copyright © 2002