lichtpuntje

Lichtpuntje

In de duisternis van dit leven
in de vloedgolven van dit gaan
ben ik opzoek naar dat ene gegeven
het lichtpuntje in mijn bestaan

Dat kleine lichtstraaltje
wat ineens alles anders doet lijken
het grote ding een kraaltje
het kleine ding doet wijken

De straal die het donker weert
en alles laat schijnen
de vrolijke dingen eert
de zorgen doet verdwijnen

Alles in het licht zettend
waardoor het leven wat zonniger ziet
er telkens oplettend
dat nare dingen vallen in het niet

Opzoek zijn naar de straal
in het duister van mijn bestaan
maakt mijn tocht soms wat schraal
en kan ik op mijn gevoel niet aan

Ik moet koersen op mijn verstand
mijn horen en mijn zien
zoekend met mijn hand
soms struikelend misschien

Maar als ik dan weer ga staan
en verder loop
weet ik waar ik niet moet gaan
en heb weer hoop

Hopen dat ik het eens zal vinden
waardoor ik weer kan leven
en dat ik met de hulp van mijn vrinden
de zoektocht nooit zal opgeven.

Geschreven door Esther