Ooit droomde ik ervan , te zijn , een adelaar in de lucht.

Met scherpe ogen , bewakend wat is van mijn.

Onderweg naar boven op mijn eenzame vlucht.

Waren mijn bondgenoten , eenzaamheid , vleugellam en pijn.

Daar lag ik dan tussen de brokken van mijn eigen kasteel.

Neergestort bij de berg , in een dal , O zo diep.

Mijn ooit zo trotse vleugels , niet meer heel.

Niemand die me hoorde , hoe hard ik ook riep.

Met positieve kracht in mijzelf , heb ik me vermand.

Zonder vliegen heb ik de berg beklommen.

Met vleugels in het verband.

In de zee van liefde heb ik gezwommen.

Nu trek ik weer in vogelvlucht mijn eigen baan.

Met de kracht van een adelaar en de schoonheid van een zwaan.

Geschreven door Seagull

Copyright © 2002