Eenzaamheid….

Eenzaamheid,
doordrongen van eenzaamheid.

 Geen arm om je heen,
zo heel alleen.

 Niemand nabij die je kan troosten,
je tranen kan drogen.

 Vrienden om mee te praten,
maar niet voor heel dichtbij.

 Intens verlangend naar iemand,
die je echt begrijpt.

 Eenzaamheid als een tweede schaduw,
maar niet beschenen door de middagzon.

 Gevangen in een cirkel,
die eindeloos lijkt.

 Verlangend naar de koestering,
zoals een moeder en een kind.

 Eenzaamheid.

Copyright © 2001 Gedichtenplein.