amazone van de waarheid

Amazone van de Waarheid

Ik had met mijn linkerhand
Je rechterborst omvat
Terwijl de trein ons
In onwezenlijk middernachtelijk slo-mo
Alleen in de coupé liet wezen
Op weg naar weer een ongewild afscheid.
Je sperde je ogen wijd open,
Maar je ademde rustig en
Je liet me begaan.
Je dunne zijdeachtige hemd
En een dik witkanten cup,
Ultieme steun en toeverlaat,
Rustten tussen jouw en mijn huid.
Maar dit was geen vleselijk gevoel,
Er dreef me geen drift, geen opwinding.
Een rilling van wat zo ongelukkig ,,geluk'' heet
Ging door me heen.
Ik was zo behaaglijk thuis bij jou
In dit vehikel dat enkel een onderweg biedt,
In dit vehikel dat maar niet wilde oplossen
In de mist der tijden.

En jij liet me begaan.
Je liet me zo heerlijk begaan,
Mijn hand heel omzichtig om je borst.
Je ,,lottele brains'' konden dit nog hebben,
Dit gebaar van seconden
Dat ons een blik op de eeuwigheid schonk.

Verder ben ik niet gegaan.
We zijn elk wel weer verder gegaan.
Naar ,,huis''.
Niet zonder dat je me bezorgd en liefdevol influisterde,
Toen de trein plots voortijlde naar het eind van onze oneindigheid:
,,Kijk toch niet zo zielig''.
Want de zoen die alles moest bekronen
Gunde je me niet.
Je sloot de lippen.
En ik keek wellicht zo zielig,
Weerloos als ik was
Tegen jouw beslissing en het snellen, de inertie van de trein.
Én er was toen het volle respect voor elkaars mirakel.
Maar ik zou ooit je weerstand wel breken.
Mijn hand zou ooit echt op je borst rusten.
Daar was ik -bijna- zeker van.

Soundtrack: Dimming of the Day (Richard & Linda Thompson/Five Blind Boys of Alabama: ,,I'm drowning in a river of my tears...I need you at the dimming of the day.'')/As Ilhas dos Açores (Madredeus)

Geschreven door Antoine Légat (28/4/99)